czas: 30.09 (piątek), godz. 18.00
miejsce: Warszawa, gabinet Bolesława Bieruta, Centrum Bankowo-Finansowe „Nowy Świat” (dawny Komitet Centralny PZPR), Nowy Świat 6/12
liczba miejsc ograniczona, zapisy: bec@funbec.eu
Tomasz Szerszeń, z cyklu Starożytności warszawskie
Poszukiwanie wizji przyszłości i przypomnienie wyobrażeń XXI wieku powstałych w wieku XX jest tematem tegorocznej edycji cyklu Synchronicity*, realizowanego przez Bęc Zmianę od 2007 r.
Co jest architekturą XXI wieku w sensie tradycyjnym (budynki, miasta), ale także w innych (relacje społeczne, wydarzenia ulotne – wypełniające miasta treścią), a co nią miało być? Co się stało z XX wiecznymi wyobrażeniami o miastach XXI wieku? Czy wiek XXI zdołał wytworzyć architektoniczne wizje, które warte byłyby uwagi? Do dyskusji zaprosiliśmy Dorotę Leśniak-Rychlak oraz Dorotę Jędruch, redaktorki krakowskiego kwartalnika „Autoportret”, którego najnowszy numer w całości poświęcony jest utopiom. „Czy możemy dziś mówić o kryzysie utopii, myślenia utopijnego? Jeśli tak, to jakie są przyczyny takiego zjawiska, jeśli nie, to gdzie leży źródło współczesnej utopii?” – na te pytania odpowiadają w „Autoportrecie” m.in. Zygmunt Bauman, Immanuel Wallerstein, Łukasz Stanek, David Crowley.
Miejsce spotkania zostało przez nas wybrano celowo jako symboliczne dla powojennych losów Warszawy – dyskusji towarzyszyć będą egzemplarze publikacji Plan sześcioletni odbudowy Warszawy Bolesława Bieruta (Książka i Wiedza, 1950 r.). O głos w dyskusji na temat utopii realizowanych w Warszawie poprosiliśmy młodą badaczkę Martynę Obarską, autorkę książki MDM między utopią a codziennością.
Podczas spotkania nastąpi premierowy pokaz fotografii Tomka Szerszenia z cyklu Starożytności warszawskie.
Organizator: Fundacja Bęc Zmiana / www.funbec.eu
Projekt realizowany dzięki dotacji od Miasta Stołecznego Warszawy / www.warszawa2016.pl
O UCZESTNIKACH SPOTKANIA:
Dorota Jędruch – historyczka sztuki, doktorantka Instytutu Historii Sztuki UJ. Interesuje się architekturą nowoczesną, szczególnie w jej aspekcie społecznym) i sztuką współczesną. Pracuje w sekcji edukacji Muzeum Narodowego w Krakowie. Współtwórczyni „Autoportretu" poświęconego utopiom.
Dorota Leśniak-Rychlak – z wykształcenia historyczka sztuki i architektka, z wyboru redaktorka. Kuratorka wystawy dzieł C. R. Mackintosha w Międzynarodowym Centrum Kultury w Krakowie oraz współkuratorka wystawy 3_2_1. Nowa architektura w Japonii i Polsce w Centrum Sztuki i Techniki Japońskiej „manggha” w Krakowie. Redaktor naczelna kwartalnika „Autoportret” poświęconego przestrzeni, w której żyjemy. O idei pisma: „Wychodzimy od stwierdzenia, że otoczenia wywiera wpływ na człowieka, a człowiek wpływa na swoje otoczenie. Interesują nas związki architektury i polityki, wpływ nowych mediów na przestrzeń, dziedzictwo architektoniczne, język za pomocą którego mówimy o przestrzeni, architektura współczesna, kreowanie tożsamości poprzez architekturę, przestrzeń codzienności. Przyglądamy się tym związkom i zdobywamy wiedzę o nas samych - stąd też tytuł czasopisma. Chcemy rozumieć przestrzeń”. Wydawcą ukazującego się od 2002 r. czasopisma jest Małopolski Instytut Kultury. http://autoportret.pl
Martyna Obarska – kulturoznawczyni, redaktorka „Res Publiki Nowej”, autorka książki MDM między utopią a codziennością, nagrodzonej jeszcze jako praca magisterska w konkursie im. Jana Józefa Lipskiego nagrodą II stopnia przyznaną przez Stowarzyszenie Otwarta Rzeczpospolita. Laureatka VI edycji Konkursu Mazowiecka Akademia Książki. Absolwentka Międzywydziałowych Indywidualnych Studiów Humanistycznych, doktorantka w Instytucie Kultury Polskiej UW.
Tomasz Szerszeń – fotograf i antropolog kultury. Absolwent fotografii w łódzkiej Filmówce, MISH-u na UW i studium doktoranckiego w Instytucie Sztuki PAN. Członek redakcji kwartalnika „Konteksty”. W 2010 roku w Galerii Wymiany w Łodzi odbyła się jego wystawa Byłem pierwszym polskim surrealistą. Prace z lat 1929-39. O cyklu Starożytności warszawskie pisze tak: „A gdyby tak wyjąć warszawską architekturę socrealistyczną z lokalnego kontekstu historyczno-politycznego i spojrzeć na nią jako na coś ulokowanego poza czasem? Jak na ślady pewnej estetycznej utopii, ale również – czemu nie? – jak na ruiny starożytnego Rzymu z rycin Piranesiego: antichità di Varsovia. Ruiny upadłej cywilizacji, które mamy na wyciągnięcie ręki – trzeba je jednak odszukać, wygrzebać spod warstw czasu, spod innych warstw miasta...”.
0 comments:
Post a Comment